قبل از تحریر : شاید بزرگ ترین هدف حال حاضر زندگی من درک زندگی باشد.

ز کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟ ...

زندگی همه چیز هست و من هیچ هستم. این را می توان از عظمت وصف ناپذیر خدا تشخیص داد.

و این همه چیز ، هیچ برای من است و زندگی واقعی در این مکان تحقق آمیز نیست.

صلب بس است.

زندگی پیچیده تر به نظرم می رسد.

شاید انفجار نیاز باشد و هرگز نمی توانم دیگر در ذهن صلب بنویسم.

با توجه به درخواست جناب سپهر ...

                         در من حقیقت را مجو افسون یک افسانه ام
                                                                      با عقل و استدلال ها بیگانه ی بیگانه ام

                         من در پناه عشقم از شر حضور عاقلان
                                                                      ای عقل ! از من دور شو دیوانه ی دیوانه ام

                        واعظ چه می گوید به من که این و آتش و آن جنت است؟
                                                                     انهار تحت الجنه من آتش است ، پروانه ام

                        بنگر چه حد مستانه ام ، من مرکز میخانه ام 
                                                                ای ساقیان! در من فروریزد می پیمانه ام

                       آبادی ام را برده ای باز از خرابه نگذری
                                                                ویرانه تر از این شود آیا دل ویرانه ام؟

                      یاری ندیدم از کسی در منتهای بی کسی
                                                               تنها یکی آمد و گفت : امشب بیا من خانه ام               

                     تنها یکی مستانه شد تنها یکی دیوانه شد
                                                               تنها یکی بت بود و در این خانه شد بت خانه ام

بیابان را سراسر مه گرفتست.
چراغ قریه پنهان است
موجی گرم در خون بیابان است
بیابان ، خسته
                  لب بسته
                              نفس بشکسته
                                                در هذیان گرم مه ، عرق می ریزدش آهسته از هر بند.

« - بیابان را سراسر مه گرفته است. [ می گوید به خود ، عابر ]
       سگان قریه خاموشند
       در شولای مه پنهان ، به خانه می رسم. گل کو نمی داند. مرا ناگاه در درگاه می بیند. به چشمش قطره اشکی بر لبش لبخند ، خواهد گفت :
« - بیابان را سراسر مه گرفتست ... با خود فکر می کردم که مه گر همچنان تا صبح می پائید مردان جسور از خفیه گاه خود به دیدار عزیزان باز می گشتند.»

بیابان را
           سراسر
                      مه گرفتست.
چراغ قریه پنهان است ، موجی گرم در خون بیابانست. بیابان – خسته لب بسته نفس بشکسته در هذیان گرم مه عرق می ریزدش آهسته از هر بند ...

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم.

باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سال ها هست که در گوش من آرام،
                                                  آرام
خش خش گام تو تکرار کنان،
می دهد آزارم

و من اندیشه کنان
غرق این پندارم،

- که چرا،
              - خانه کوچک ما
                                      سیب نداشت؟

                                                                                                              حمید مصدق

و خدا به زنبور عسل وحی کرد که از کوه ها و درختان و سقف های رفیع منزل گیرید.
و سپس از کل ثمرات بنوشید و راه پروردگارتان را با اطاعت بپویید آنگاه از درون آن ها شربت شیرینی به رنگ های مختلف بیرون آید که در آن شفا مردمانست در این کار نیز آیت قدرت خدا برای متفکران پیداست.

                                                                                                      سوره « نحل » آیات 68-69

علوم انسانی عرصه خلاقیت های تک نفره است.

برداشت اول :

  داستان مشاوره شاید به نوعی الهام گرفته از محاکمه کافکا بود. انکار نمی کنم و این را بزرگ ترین ضعف داستان می دانم زیرا که علوم انسانی عرصه خلاقیت های تک نفره است.

خلاقیت و نوآوری در علوم انسانی حرف اول را می زند.

سعدی و حافظ شعر های خود را گفته اند و کافکا محاکمه ای نوشته است پس دیگر تقلید جایز نیست. ابتکار عمل را باید به دست گرفت. 

برداشت دو :

 در دنیا می توان عسلی تولید کرد که شفایی برای همه انسان هاست پس چرا ما از این امر غافل شده ایم و درمان را در الویت قرار داده ایم.

تخصص به نظر من لازم و درجایگاه خود بسیا مفید است زیرا که دنیا به سوی تخصص های کاربردی می رود اما هنوز ارزش داروهای شیمیایی که بیماران را درمان می کند به اندازه عسلی نیست که شفا بخش است.

دنیا را از چه جایگاهی باید دید؟

من در پی تولید عسل هستم اما نه می توانم بر بلندا سکنا گزینم نه از کل ثمرات بنوشم و نه پروردگارم را کامل می شناسم.

پیوست : برای چندمین بار فیلم سخنرانی رضا امیرخانی را دیدم.

              سر دورنی از برون کاویدنی نیست
                                                   علم حضوری غایب و پرسیدنی نیست

آمده از یادگار واقعیت بگویم.

نماد انسانیت.

علی دوست داشتنی است زیرا تعریف مردانگی جوانمردی برای من در او خلاصه می شود.

پس سالروز میلاد آن اسوه حق و تحقق رویای عدالت بر همگان مبارک باد.

پیوست : تا به حال اینقدر دلم از نامردان مرد نما و متجاوزان به حریم انسانیت پر نبوده است.

یا علی.

فصل زرد!
خزان !

صدای پاک اساطیر در میان آواها و نغمه ها باز پیچیده است.

شاید دوباره از میان گورستان ذهن تاریخ سر بلند کرده اند تا اهدافشان را که ناتمام باقی مانده بود به پایان برسانند.

بعد از سال ها بسیار زنده اند.

شاید در همین حال صد ها سال پیش در جریان است.

ارابه می خواهد عوام را در خود له کند.

پس راه جلو گیری از این تطبیق طبیعی چیست؟

باید در فراسوی زمین سیر کرد؟

اما حقیقتی انکار ناپذیر قدم های مارا بر خاک لمس می کند.

                    در من حقیقت را مجو افسون یک افسانه ام
                                                                     با عقل و استدلال ها بیگانه بیگانه ام

                  در جهانی که همه مثل و مثال و مثل است
                                                                      گوهر اصل نیابی که تمامی بدل است

                     حاصل آن همه شاگردی استادان چیست؟
                                                                     آنچه گفتند به ما قصه و ضرب المثل است

                                                                                                     محمد حسن منطقی

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،
                                                  [ سر ها در گریبان است.
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را.
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،
که ره تاریک و لغزان است.

وگر دست محبت سوی کس یازی،
به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛
که سر ما سخت سوزان است.

نفس ، کز گرمگاه سینه می آید بیرون ، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
نفس کین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای ...
دمت گرم و سرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گو ، در بگشای!

منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم.
منم من ، سنگ تیپا خورده رنجور.
منم ، دشنام پست آفرینش ، نغمه ناجور.

نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم.
بیا بگشای در ، بگشای ، دل تنگم.
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد.
تگرگی نیست ، مرگی نیست.
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.
هوا دلگیر ، در ها بسته ، سر ها در گریبان ، دست ها پنهان ،
نفس ها ابر ، دل ها خسته و غمگین ،
درختان اسکلت های بلورآجین.
زمین دل مرده ، سقف آسمان کوتاه ،
غبار آلود مهر و ماه ،
زمستان است.

                                                                                                     مهدی اخوان ثالث